Vijand

Lian was een pembakal (dorpshoofd) in het Nederlandse koloniale tijdperk. Hij is afgestudeerd in Mulo op het eiland Java. Na zijn afstuderen aan Mulo keert hij terug naar Borneo, gelukkig ondragelijk kan niet worden ontkend Lian vallende boom, zijn been gebroken, werd hij legged slap. Te midden van de fysieke beperkingen van de dorpsbewoners geeft hij hem nog steeds vertrouwen om een ​​pembakal te zijn. Lian is ook een rijke man in het dorp, bijna al het land en bos in het dorp is van hem. Lambai een man van grote gestalte. Hij is het kleine broertje van Lian. In tegenstelling tot zijn broer ging hij nooit naar school, hij was meer druk bezig het bos in te gaan, blind te zijn voor elke soort brieven. Hij was niet zo rijk als zijn broer, zijn land en haar erfbos dat hij het meest verkocht had om te eten, of hij bracht door in de bookmakers van Gokken. Fysieke beperkingen zorgden ervoor dat Lian een aantal taken aan Lambai overhandigde. Lian onderwees Lambai daarom de Latijnse letters. Lambai is een man die van avontuur houdt, al het bos rondom het dorp is binnengetreden dat hij herhaaldelijk is binnengegaan. Sinds het lesgeven in lezen en schrijven door Lian is hobby nu aan het toenemen, nu is lian hobby schrijven. Telkens als hij het bos inging, sneed hij hout, bomen, staken met de inscriptie van Lambai bin Amit. De woorden die hij memoriseerde uit de lessen die Lian gaf. De tijd loopt zo snel dat Indonesië onafhankelijk is geworden. Lian en Lambai zijn overleden nu zijn hun achterkleinkinderen. Hun achterkleinkinderen hebben een overleveringsconflict in het land. Bijna was er bloedvergieten onder hen, gelukkig kan dit worden voorkomen door de autoriteiten, zo niet meteen onvermijdelijk, ongetwijfeld zullen ze verdwijnen zoals de Yadawa-natie in India. Het resultaat van de dialoog tussen de nakomelingen van Lian en Lambai in de subdistrictsregering, politie en legerfaciliteiten eindigt in mislukking, dus er is geen andere keus dan te vechten. Het duurde lang om te wachten op de beslissing van de rechtbank. Het proces startte vanaf de Sampit-rechtbank tot Jakarta werd gewonnen door Lambai's betover-achterkleinkind omdat Cicit Lian geen brieven had. Lambaipun's achterkleinkind had eigenlijk geen correspondentie op het land, maar getuigen zeiden dat ze het schrift op houten nietjes hadden gezien, pleitte in koe, steensnijwerk. Het geschrift dat ze zagen was "LAMBAI BIN AMIT", waarvan sommige nog steeds aanwezig zijn. Het achterkleinkind van Lambai heeft het landconflict gewonnen. Uitgaande van het erfelijkheidsconflict werden zij vijanden van elkaar, waarbij het dorp werd opgesplitst in twee delen stroomopwaarts en stroomafwaarts. Hulu is een afstammeling van Lian terwijl Hilir een afstammeling is van Lambai. Twee clans (groepen) staan ​​altijd op gespannen voet. Er is een soort onleesbare regel tussen de twee groepen, die verboden is om te trouwen, als ze stroomafwaarts zijn van het gele feest dan in de rode partij stroomopwaarts, of wat ook de oorsprong niet geel is. wanneer de verkiezing van Regent, Hilir Fulan bin Sudar kiest, dan zal de stroomopwaartse groep Fulan bin Awin kiezen of ook andere, belangrijk niet hetzelfde. Als je naar Borneo gaat om de dorpen te zien die vijandig tegenover elkaar staan ​​als het verhaal hierboven, kan dat dorp zijn wat ik bedoel. ***